CD4 Diary ความตาย...เป็นธุระส่วนตัวที่สำคัญสูงสุดของมนุษย์

วันนี้ไม่ต้องไปทำงาน  เมื่อคืนเลยดื่มกับเพื่อนนิดหน่อย วันนี้เป็นวันแห่งการนอนแบบมาราธอน

ตื่นมาตอน บ่าย๓ โมง   งงตัวเองเหมือนกัน   วันหยุดหมดไปกับการนอน   ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเป็นแบบนี้

สมัยที่ยังเป็นวัยรุ่น   วันหยุดจะตื่นแต่เช้า  ไปกินอาหารเช้าง่ายๆนอกบ้าน  เดินห้างดูหนัง   ตามประสาเด็กบ้านนอก  ที่พอมีเวลาว่างก็ต้องออกสำรวจกรุงเทพฯ

หลังอาบน้ำเสร็จ   ออกไปดูตลาดนัดกับเพื่อน   วันนี้มีของมาขายน้อย  ร้านขายผักก็ไม่  ร้านผลไม้ก็ยังไม่มา

วันนี้ได้ ไก่ย่างกะข้าวเหนียวมาเป็นอาหารเช้า (กินตอนบ่าย ๓ แต่เป็นมื้อแรกของวัน ไม่รู้ว่ายังเรียกอาหารได้หรือเปล่าไม่รู้)  เดินดูตลาดต่อไปเจอปลานิลตัวโตมากๆ เลยสอยมาตัวหนึ่ง  พ่อค้าบอกโลละ ๕๐ พอชั่ง โลกับอีก๔ขีด

บอกค้าว่าขอดเกล็ดให้หน่อยจะไปทำต้มยำ  โห ๗๐ บาท ถูกดี 

๖ โมงเย็น  ขับมอไซค์ไปในเมือง ไปโอนตังค์ให้หลานที่อยู่ต่างจังหวัด  ไอ้หลานชายโทรมาขอตังค์แต่เช้า บอกว่าโรงเรียนจะเปิดอยากได้เงินซื้อหนังสือสมุด  ไอ้หลานชายคนนี้ของผมอายุแค่ ๖ขวบ  ก็เป็นลูกชายของน้องสาว  น้องสาวได้สามีใหม่เลยไปอยู่บ้านสามีแล้วทิ้งลูกชายไว้กับยาย(แม่ผม)ที่บ้านนอก  เอ่อนะมันเป็นแม่ทีดีจริงๆ  พอโรงเรียนจะเปิดไม่ยอมโอนตังค์มาให้ลูก  ติดต่อก็ไม่ได้  ผมก็ไม่ได้รวยอะไรมากมาย จนซะด้วยซ้ำ แต่เพื่อหลานก็ต้องไปกดเงินสดจากบัตรเครดิต  แล้วโอนเข้าบัญชีพี่สะใภ้  ให้พี่สะใภ้กดมาให้แม่ผมอีกที  แล้วใครจะพาหลานไปซื้อสมุดหนังสือก็เป็นเรื่องคนคนทางบ้านแล้วละ

พอโอนตังเสร็จก็ไปเลือกซื้อของที่คาร์ฟู  เป็นพวกอาหารแห้งและเนื้อไก่สดนิดๆหน่อย ไปตุนไหว้ในตู้เย็นที่บ้าน

สมัยนี้อะไรๆก็แพงไปหมด โดนเฉพาะไอ้ข้าวสารถุง ๕ กิโล ขึ้นมาถุงละ ๗๐ ถึง๘๐ บาท แพงจนนึกว่าทางร้านติดราคาผิด  เงินเดือนก็เท่าเดิม  เซ็งจริงๆ     พอออกมาจากคาร์ฟูมีลมพัด  ฝนจะตกแน่ๆ  ก็คนอยากกลับบ้านแล้ว จะ ๒ทุ่มแล้วอยากถึงบ้านไวๆ ขับมอไว๕ออกมาจากคาร์ฟูฝนเริ่มลงเม็ดแล้ว  พอดีรถติดไฟแดง เลยเอาพวกมือถือ กระเป๋าตังใส่ในถุงรวมกันของที่ซื้อมา  มัดปากถุงแน่น  แล้ววางคว่ำปากลงไปกับก้นตะแกรงหน้ารถมอไซค์   เรียบร้อยพอไปเขียว ฝนก็เริ่มโซโล่ลงมา ทีละนิดๆ  จนตกลงมาห่าใหญ่ แรงอย่างที่ผมไม่คิดมาก่อน  เปียกหมดทั้งตัวผมเว้นหัวเพราะมีหมวกกันน๊อคครอบไว้อยู่  บ้านผมอยู่ไกลเมืองพอสมควร ปกติถ้าฝนไม่ตกใช้เวลาขับมอไซค์ประมาณครึ่งชั่วโมง  ไหนๆก็เปียกเหมดแล้ว  ผมตัดสินขับต่อไปท่ามกลางสายฝนที่สาดกระหน่ำ  ขับช้ามากเพราะปกติผมก็ขับช้าอยู่แล้วกลัวอุบัติเหตุ  เมื่อคืนออกจากราวทุ่ม สี่สิบห้าถึงบ้านสองทุ่มสี่สิบนาที   เท่ากับผมขับรถตากฝนอยู่ ๕๕ นาที  ดูโง่ๆดี  ถึงบ้านผมรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าอาบ  ตาผมแดงจนหน้ากลัว  คนที่มีเชื้อตาและเยื่อตาจะอ่อนแอเป็นพิเศษ  อาบน้ำล้างน้ำสกปรกที่ผมขับรถลุยมาตามทาง  กลัวไม่สบายจัง

ผมหุงข้าวและทำต้มยำกินกับเพื่อน   หลายคนอาจสงสัยว่าเพื่อนผมคือใคร   จริงแล้วเป็นเพื่อนร่วมงานครับ  เราอยู่กันคนละแผนก  แต่บริษัทเดียวกัน  บ้านที่เราพักเป็นบ้านที่ทางบริษัทจัดให้อยู่   เป็นบ้านที่มีสองห้องนอน หนึ่งห้องนั่งเล่น   บริเวณทำครัวอยู่อีกมุมหนึ่ง  มีหนึ่งห้องน้ำ  ผมก็ทำตัวปกติ  เราแชร์ค่าข้าวของเครื่อง

ใช้และอาหาร  เวลาว่างส่วนใหญ่ผมจะขลุกอยู่ในห้องผม  อ่านหนังสือ  เล่นคอม  ผมไม่ชอบดูทีวี  ผมกับเพื่อนจะคุยกันน้อยมาก   ส่วนมากจะเป็นตอนเย็นที่เราทานข้าวเย็นด้วยกัน  อาหารเช้าและเที่ยงก็หากินใครกินมัน  เพื่อนผมไม่รู้หรอกว่าผมมีเชื้อ  ผมก็ระวังทุกอย่าง  ข้าวของเครื่องใช้ทุกมีของส่วนตัวอยู่แล้ว  ทานข้าวผมก็เป็นที่ใช้ช้อนกลางตลอด   แก้วน้ำก็ไม่ใช้ร่วมกัน  ผมต้องเป็นคอยระวังเรื่องพวกนี้เอง  เพราะผมไม่อยากให้เกิดอะไรขึ้นกับเขา  ผมระวังดีกว่า  ของที่เป็นส่วนตัวมากๆเช่นแปรงสีฟัน มีโกนหนวด พอใช้เสร็จผมจะเอาไปเก็บในห้องผมทุกครั้ง  แก้วน้ำที่ผมดื่มเสร็จผมจะล้างเองทันที  บางทีผมก็ตัดปัญหาโดนผมเป็นล้างถ้วยจานเองทุกอย่าง

พอทานข้าวเย็นเสร็จผมก็เข้าห้องนอน ทานยาพารา ๒ เม็ด  ทานวิตตามินซี ๑๐๐๐ มิลิกรัมหนึ่งเม็ด   อ่านหนัง เล่นคอมตามปกติ  ก่อนนอนทานแบรนเนอร์อีกสองเม็ด

๑๔ พฤษภาคม ๒๕๕๑

edit @ 16 May 2008 23:05:27 by Real Victim Of Life